مقالات و پایان نامه ها

سبک های مدیریتی مناسب و نامناسب

سبک های مدیریتی مناسب و نامناسب
هرگاه تیم مدیریت تمامی نقش¬های خود را ایفا کند، سبکی از مدیریت مناسب در سازمان اجرا می¬شود. در مقابل، چنان چه تیم مدیریت حداقل یکی از نقش¬های خود را ایفا نکند، گونه¬ای از سوء مدیریت بروز می¬کند. سبک¬های مختلف مدیریت مناسب و سوء مدیریت به شرح زیر است (راستی برزکی و بیاتی، 1393):
• سبک¬های مدیریت مناسب
مولد (Paei): فرد تولید کننده نتایج است و شدیداً نیازمند است که به نتایج مطلوب برسد. او در جبران عقب افتادگی¬ها بسیار بی قرار است و انگیزه¬ای قوی برای کسب نتایج مطلوب دارد، اما چون دانش فردی او محدود است اشتباه می¬کند.
اداره کننده (pAei): شخصی است که در جریان کلیه امور سازمان قرار می¬گیرد. برای بالا بردن توان خود سیستم را به کار می¬گیرد و دائماً از نحوه کارکرد دقیق و صحیح آن سیستم¬ها اطمینان حاصل می¬کند. به سبب برخورد مبتنی بر روش معین و تلاش مستمر در مدیریت جزئیات، سرپرستی سیستم¬های مربوط به تنظیم امور داخلی سازمان را بر عهده دارد.
کارآفرین (paEi): فردی کارآفرین و آغازگر تغییر است و قادر است سازمان را با محیط در حال تغییر تطبیق دهد. یک کارآفرین نیروهایی از جامعه را که بر سازمان اثر می¬گذارد مورد تجزیه و تحلیل قرار می¬دهد. نقاط قوت و ضعف سازمان را شناسایی کرده و سپس حرکتی را که به بهترین وجه جوابگوی تغییرات محیط خارج باشد، نتعیین می¬کند.
یکپارچه کننده (paeI): چنین مدیری افرادی را به گونه¬ای که از ادامه کار آنان پس از خود اطمینان حاصل نماید، تعلیم می¬دهد. به نیاز افراد توجه دارد، آن¬ها را دور هم جمع کرده و خود به عنوان یک تسهیل کننده برای رسیدن به یک توافق عمومی عمل می¬کند. این مدیر نسبت به افراد حساس است و توانایی تفکر به شیوه استنتاجی را داراست (همان منبع).
مدیر کتاب درسی (paei): مدیری است کامل که نقش¬های چهارگانه یک مدیر را ایفا می¬کند. در جستجوی نتیجه است اما نه به قیمت از دست رفتن فرایند. طالب حداکثر یکپارچگی است اما نه به بهای دستیابی به نتایج کوتاه مدت. او در عین حال که تحلیل¬گر، عمل¬گرا و حساس است، ولی احساساتی عمل نمی¬کند.
فرماندار (PAei): توجه بسیار زیادی به نتایج دارد و نقش اداره کنندگی و کنترل را به خوبی انجام می¬دهد. اما این¬ها موجب بی توجهی او به راهکارهای خلاقانه در سازمان نمی¬شود. زیرا او برای افراد اهمیت خاصی قائل است.
شبان (PaeI): به اظهار نظرها گوش فرا می¬دهد، در مورد آنچه که مطلوب است تصمیم گرفته و آن¬ها را به اجرا در می¬آورد. او فردی قدرتمند و مؤثر است که برای ایده¬های دیگران اهمیت قائل است.
اداره کننده مشارکتی (pAeI): علاوه بر نقشی که او به عنوان اداره کنندگی ایفا می¬کند، شیوه کار او نسبت به سایر مدیران وضعیت مشارکتی بیشتری دارد. به اظهار نظر و توافق زیردستان اهمیت می¬دهد. در عین حال ایده-های جدید مطرح شده را نیز می¬پذیرد.
راهنما (Paei): توانایی اصلی او در حصول نتیجه و یکپارچه کردن افراد است، ولی در کنار آن نیم نگاهی هم به اهداف بلند مدت دارد.
بنیانگذار (PaEi): بنیانگذار با دید وسیع مدیریتی است. شخصی مخاطره پذیر است و از خود خلاقیت بروز می-دهد. سبک او در سازمان¬های کوچک نسبت به سازمان¬های بزرگ نتیجه بهتری می¬دهد. وجود چنین شخصی در یک سازمان تخصصی برای گرداندن حرفه¬ای لازم است.
توسعه دهنده (PAEi): توانایی چشمگیری در برقراری پیوند بین اجزا یک پروژه پیچیده دارد. تشکیلات او می-تواند تا ماوراء فداکاری¬های او رشد نماید و به خاطر دارا بودن سازمان او تنها قائم به شخص مدیر نیست.
معلم (paEI): به عنوان یکپارچه کنننده و کارآفرین برتری دارد و در بین زیردستان هیجان ایجاد می¬کند.
مجاهد تازه وارد (Paei): قدرت یکپارچه کردن افراد، طرح ایده¬ها و اعمال سیاست¬های کنترلی را دارد. در نهایت هم فعالیت¬هایی که سازماندهی کرده است با درصدی از شکست به هدف می¬رسد.
حامی بی¬باک (pAEi): ایده¬های بسیاری دارد. جزئیات را کنترل می¬تد و در عین حال حصول نتایج مطلوب برایش مهم است.
زمامدار (PaEI): این مدیر تصویر بزرگی از حال و آینده را مشخص می¬کند. او افراد را یکپارچه می¬ند و ترتیبی می¬دهد تا تغییرات مؤثری به وجود آید (Tahir et al, 2014).
• سبک¬های مدیریت نامناسب
یکه تاز (P—): چنین مدیری امور هدایت، ضابطه گذاری اداری، تفویض، طرح ریزی، پیگیری، کنترل و … را انجام نمی¬دهد. قادر به تغییر جهت نیست و به خوبی ارتباط برقرار نمی¬کند. قابلیت¬های اطرافیان خود را گسترش نمی¬دهد و شدیداً مشغول تولید است. سازمانی که با یک یکه تاز اداره می¬شود، با فقدان تعادل مناسب در حجم کار افراد مواجه است.
دیوان سالار (A—): این مدیر صرفاً نقش اداره کنندگی دارد و به کسب نتایج و به وجود آوردن دستاوردها اهمیتی نمی¬دهد. در چارچوب مقررات عمل می¬کند. از ابهام متنفر است و به طور وسواس آمیزی منظم است. چنین مدیری بیشتر به چگونگی انجام کارها توجه می¬کند. در سازمان¬های با این نوع مدیریت نوآوری به راحتی به وجود نمی¬آید.
آتش افروز (–E-): تلاش چنین مدیری منحصراً صرف نوآوری می¬شود و انتظار دارد زیردستانش نیز تمام ایده¬های او را بدون درنگ اجرا کنند. او اغلب تغییر جهت می¬دهد و کارکنان هم همکاری نمی¬کنند و در نهایت شکست می¬خورد، چون سازمان نمی¬تواند همگام با او مدام تغییر جهت دهد.
دنباله رو کبیر (—I): منحصراً بر اساس روابط بین دیگران عمل می¬کند. او از خود فکر و ایده¬ای ندارد و دستاورد خاصی را برای سازمان در نظر ندارد. او به نظام خاصی متعهد نیست و هر نظامی را تا کسب توافق عمومی دنبال خواهد کرد.
چوب خشک (—-): این مدیر توانایی ایفای هیچکدام از نقش¬های چهارگانه را ندارد. شخصی بی تفاوت است که اغلب نگران بقای خود تا سازمان بازنشستگی است. شکایتی ندارد و فرایند مدیریت برای او جنبه تشریفاتی دارد. در واقع این مدیر گویی اصلاً وجود ندارد.
کارفرمای سخت گیر (PA–): مدیر با این سبک مدیریت به انجام کار، نتایج و کنترل گرایش دارد. او علاقمند به کارایی و اثربخشی است. آنچه که انجام شده و ” چگونه” انجام شده است. به طور کلی او نه خلاق است نه فردگرا. شخصی غیر قابل انعطاف و خودرأی است (راستی برزکی و بیاتی، 1393).
رئیس بی خطر و خیرخواه (PA-I): چنین مدیری با نتایج کوتاه مدت سر و کار دارد. روی سیستم¬های کنترل مؤثر متمرکز است و قادر به یکپارچه کردن افراد است. به دیگران اجازه می¬دهد راجع به ایده¬ها بحث کنند. خودش ایده¬ای ندارد ولی تصمیم نهایی را خودش می¬گیرد.
بوروکرات پدر سالار (-A-I): مدیری است بی جهت که بیشتر به ظاهر افراد توجه می¬کند و با ایده¬ها و نتایج حاصل از آن کاری ندارد. این مدیر به دنبال شیوه¬های کنترلی است که مورد توافق افرادش باشد. تنها در محیط بدون رقابت و تغییر دوام می¬آورد.
مربی پاره وقت (PI): عالی¬ترین تجهیز کننده فرایند و بهترین مصالحه¬گر برای کسب نتایج، به خصوص در کوتاه مدت است. به دنبال ایجاد شور و هیجان و سپس جهت دهی این انرژی¬ها به سمت کسب نتایج است. اما گرایش این نتایج به کوتاه مدت سبب می¬شود در دراز مدت شکست بخورد.
بنیانگذار تازه کار (P-E-): این شخص در حقیقت بنیانگذار سازمان است و هرگز از مرحله جوانه زدن خارج نمی¬شود. شخصی است خطرپذیر، خلاق و بسیار پر انرژی که وقتی برای یکپارچه کردن ندارد.
توسعه دهنده تک نواز (PAE-): این مدیر در کنار هم قرار دادن اجزا یک پروژه پیچیده بسیار متبحر است. او تنها تولید کننده، اداره کننده و کارآفرین است و زیردستان او دنباله¬رو محض هستند.
هوچی (–EI): چنین نامدیری هرچن خلاق و تطابق پذیر است، اما به عواقب تلاش¬هایش توجهی ندارد. توانایی عمل کردن قول و قرارهایش را ندارد و هدفش ایجاد هیجان و علاقمندی در زیردستان است.
رهبر قلابی (-AEI): این مدیر ایده¬ها را ایجاد می¬کند، افراد را در جهت ایده¬هایش یکپارچه کرده و سیستمی را به وجود می¬آورد که ایده¬ها را اجرا کند اما فعالیت¬هایی که سازماندهی می¬کند در نهایت شکست می¬خورد.
درد گردن (-AE-): فرد درد گردن واقعاً به آنچه که انجام شده یا تولید شده علاقمند نیست. به سایر افراد حساسیت ندارد و انباشته از ایده¬هایی است که باید انجام شوند. می¬خواهد جزئیات آنچه در حال انجام است را کنترل کند.
معلم روحانی (P-EI): این مدیر جهت¬های جدید خلق می¬کند و همکارانش را تهییج می¬کند تا نتایجی را کسب کنند. اما سیستمی برای دنبال کردن ندارد. او نسبت به اهداف مشخص شده تعهد دارد و کارآفرینی خود را روی آن¬ها متمرکز می¬کند (Tahir et al, 2014).

مطلب مشابه :  تعاریف مدیریت دانش
92