No category

پایان نامه با موضوع استرس، تغییرات، افزایش

برابر افزایش GCs حاصل از استرس را افزایش می دهد ،ولی در بارداری های بعدی بدلیل افزایش تولید احتمالی فاکتور های آسیب رسان (سیتوکین ها و کموکین ها) اثر بخشی این عملکرد حفاظتی جفت محل تردید خواهد بود. بنابراین، با این توجیه و مقایسه شکل 3-2 و 3-4 میتوان نشان داد که میزان کاهش استعداد ابتلا به صرع در فرزندان با افزایش سن و نیز فاصله افتادن بین استرس و تکون جنین کاهش یافته که این به معنی آسیب پذیر تر شدن مادر و جنین در مقابل استرس می باشد.
ج)استرس جدایی از مادر، استعداد ابتلای به صرع و تشنج زایی را در فرزندان افزایش می دهد.
در این پژوهش نوزادان نر از 4 تا 14 روزگی روزانه به مدت 6 ساعت (در دو دوره 3 ساعته) از مادر جدا نگهداری می شدند. تجربه استرس از مادر می تواند برای نوزادان استرس زا باشد و جداسازی نوزادان موش حتی برای یک دوره کوتاه می تواند فعال کننده محورHPA باشد]86[ و یا تکامل مغزی مدار های نورونی را تحت تاثیر قرار داده و با ایجاد مدار های نورونی غیر معمول باعث اختلالات ماندگار در فعالیت مغز گردد]75[. در توضیحات قبلی به شباهت بین تکوین مغز انسان و موش دراوایل جنینی اشاره شد. همچنین مطرح گردید که مغز موشِ متولد شده از نظر تکاملی شبیه مغز یک جنین 16 تا 17 هفته ای انسان است و بخشی از تکوین مغز درموش در روزها ویا هفته ها بعد از تولد انجام می گیرد. پس قطعاً اثرات استرس در اوایل تولد بویژه دوهفته اولِ تولد بر مغز انکارناپذیر است. در یکی از مطالعات انجام گرفته مشخص شده بود که تکرار تجربه جدایی از مادر می تواند اثر ماندگاری را در ناهنجاری های رفتاری و تغییرات نوروشیمیایی و غدد ایجاد کند]87و88[. این تغییرات می تواند منجر به تغییرات شکل پذیری سیناپسی در هیپوکامپ و اتصالات قشری در سیستم لیمبیک گردد]89[. علت این تغییرات را می توان به عملکرد فاکتور نسخه برداری به نام CREB نسبت داد. CREB عضو خانواده بزرگی از عوامل فعال کننده رونویسی است که عملکرد آن منجر به رونویسی برخی از ژنها در هیپوکامپ می گردد و رونویسی از این ژن ها منجر به تغییرات درشکل پذیری سیناپسی خواهدشد]90[. CREB با فسفریله شدن توسطcAMP66 و اتصال به سرین 133 از پروتئین، فعالیت خود را انجام می دهد. به عبارت دیگر در هیپوکامپ یکی از عوامل رونویسی از ژنها که مربوط به شکل پذیری سیناپسی است ترکیبpCREB ser-133 خواهد بود]91[. تحقیقات انجام گرفته در مطالعات قبلی نشان داده که میزان pCREB ser-133 در استرس محرومیت از مادر کاهش معنی داری داشته است]92[ که این می تواند منجر به شکل پذیری نورونی در هیپوکامپ و ایجاد عوارضی همچون تشدید تشنج گردد. به عبارت دیگر استرس جدایی از مادر در نوزادان منجر به رشد غیر طبیعی مسیر عملکردی نورون ها بویژه در شکنج دندانه دار شده بطوریکه این تغییرات می تواند تا بزرگسالی نیز باقی بماند]92[.
با در نظر گرفتن مجموع اطلاعات ارائه شده می توان نتیجه گرفت که استرس در موش های صحرایی می تواند فعالیت HPA را تحت تاثیر قرار دهد ]92[. که نه تنها منجر به فعالیت شدید و طولانی مدت این محور در مادر باردار می گردد بلکه فعالیت این محور در نوزادان آنها را نیز به طور مستقیم و یا غیر مستقیم تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند شرایطی را بوجود آورد که مستعدکننده و یا کاهنده برخی حالات پاتولوژیک از جمله صرع باشد]68و70[. براساس نتایج تحقیق حاضر و تحقیقات مشابه احتمال دارد استرس های دوران بارداری و قبل از آن در انسان ها نیز بتواند در پاتولوژی بیماری های نورولوژیک از جمله بروز رفتار های صرعی در فرزندان آنها دخالت داشته باشد. بدیهی است از یک سو تعمیم اثرات دیده شده در این مطالعه به دوران بارداری انسان و از سوی دیگر کشف جزئیات مدارهای نورونی مسئول در این پروسه و یا سایر مکانیسم های احتمالی درگیر که بتواند ارتباط استرس بارداری و صرع را توجیه نماید، تحقیقات بیشتری را در این زمینه می طلبد. از آنجایی که صرع به خاطر ماهیت غیر قابل پیش بینی و مخرب، یک بیماری جدی و تهدید کننده حیات بشمار می رود، تمام تدابیر پیش گیری کننده یا تخفیف دهنده علائم آن می تواند مهم و مفید باشد و تحقیق حاضر می تواند راهگشا و پایه ای برای مطالعات آینده برای رسیدن به این هدف باشد.

مطلب مشابه :  پایان نامه رایگان دربارهپلیمر، مولکولی، تولید

دیدگاهتان را بنویسید