No category

پایان نامه با موضوع مواد مخدر

ار نیست.
3-2-3: ماده های با تجربه بارداری قبلی، اگر تحت استرس هتروژن قبل از بارداری دوم قرار بگیرند، اثرات کاهشی صرع زایی در روند کیندلینگ نوزادان آنها نیز دیده می شود. البته این اثرات به میزان اثرات استرس قبل از بارداری اول نیست. این ویژگی در افزایش زمان تزریق تا شروع تشنج، زمان تشنج تا مرحله 5 و کاهش مدت زمان مرحله 5 نیز دیده می شود. بیشترین کاهش اثر استرس قبل از بارداری دوم در 5 تزریق اول کاملا مشهود است (شکل 3-4).
3-3: ماندگاری استرس در مادر، شدت تشنج فرزندان را پس از رسیدن به سن بلوغ افزایش می دهد.
در گروهی از ماده ها که استرس هتروژن را در بارداری اولِ خود تجربه کرده بودند، نوزادان بارداری دوم شان پس از بلوغ تحت تزریقPTZ به میزان mg/kg40 قرار گرفتند. مشخص گردید که شدت روند کیندلینگ بین گروه های کیندلینگ PTZ و استرس قبل از بارداری دوم تفاوت معنی داری نداشته است. زمان تزریق تا شروع تشنج و زمان تشنج تا شروع مرحله 5 میل به کاهش را نشان می دهد، در حالیکه مدت زمان تشنج مرحله 5 میل به افزایش دارد (شکل 3- 5 ) که البته معنی دار نیست. افزایش مرگ و میر و تعداد تشنجات تونیک- کلونیک این حیوانات حاصل از مادر استرس دیده بارداری اول، موید افزایش شدت تشنجات است.
تا کنون مطالعات زیادی درباره اثر استرس بر صرع زایی حیوانات بویژه رت ها صورت گرفته است [59 و44]. اما در مطالعه حاضر تاثیر استرس هتروژن در مراحل مختلف بارداری بر پارامترهای رفتارهای صرعی نوزادان آنها مد نظر قرار گرفته که در نوع خود مطالعه بدیع و منحصر به فردی است. برخی گزارشات قبلی نشان داده اند که استرس دوران بارداری می تواند به عنوان یک فاکتور بالقوه در ایجاد یا مستعد کردن شرایط برای بعضی از بیماریهای نورولوژیک مطرح باشد]68،69،70 .[پژوهش انجام گرفته سعی داشته تا روند تاثیر فزاینده و یا کاهنده استرس مادر را بر صرع زایی فرزندان مورد بررسی قرار دهد. در بخشی از تحقیقات صورت گرفته در این پژوهش، از رت های جوان باکره استفاده شده تا اثر استرس مادران در سنین جوانی مورد بررسی قرار گیرد. مطالعات قبلی نشان داده که اثر استرس هتروژن بر حیوان به نوعی منجر به تغییر عملکرد محور HPAو در نتیجه بالارفتن غلظت کورتیکوسترون در جانور شده است]71 [. تاثیر این نوع استرس بر مغز و رد پای اثرات حاصل از بالا رفتن کورتیکوسترون در دوره های مختلف بارداری نتایج جالب و گاه متفاوتی را بر صرع زایی نوزادان نشان داده است. به عبارت دیگرنتایج این تحقیق نشان داده که اثراسترس هتروژن در سنین مختلف مادر و مراحل مختلف بارداری بر صرع زایی فرزندان آن ها اثری کاملا متفاوت بوده است. این نتایج را می توان به سه گروه تقسیم کرد.
الف) استرس در سنین جوانی مادر، استعداد ابتلای به صرع و تشنج زایی در فرزندان را پس از رسیدن به بلوغ، کاهش می دهد.
ب) ماندگاری استرس در مادر، شدت تشنج فرزندان را پس از رسیدن به سن بلوغ افزایش می دهد.
ج)استرس جدایی از مادر، استعداد ابتلای به صرع و تشنج زایی را در فرزندان افزایش می دهد.
و اما در مورد علل و عوامل موثر در بروز این نتایج لازم است درباره هر کدام از نتایج بدست آمده بطور جداگانه به ذکر توضیحاتی پرداخته شود.
الف) استرس در سنین جوانی مادر، استعداد ابتلای به صرع و تشنج زایی در فرزندان را پس از رسیدن به بلوغ، کاهش می دهد.
شاخص ترین یافته این تحقیق این است که استرس هتروژن، قبل از بارداری و در حین بارداری توانسته میزان صرع زایی را پس از بلوغ فرزندان بطور معنی داری کاهش دهد.
با مطالعات مقایسه ای انجام گرفته با روش تیمیدین رادیو اکتیو (H3) مشخص شده ساختار مغز در حال تکوینِ موش به خصوص در اوایل جنینی شباهت زیادی با انسان دارد. با این حال جزئیات بافتی مغز موش در پایان دوران حاملگی (روز 23 بارداری موش) شبیه جنین 16 تا 17 هفته ای انسان می باشد]72[. بنابراین برخی سیستم های نورونی در بدو تولد انسان وجود دارد که در رت ها چندین روز یا چندین هفته بعد از زایمان تکوین پیدا می کند]73[. بنابر مطالعات دیگری مشخص گردیده که، محورHPA اولین سیستم هورمونی است که در جنین تشکیل می گردد]74[ و تغییرات فیزیولوژیک و حتی پاتولوژیک آن می تواند منجر به تغییرات نورونی و حتی پایدار در آن گردد]75[. از طرفی استرس قبل و یا حین بارداری با افزایش کورتیکوسترون در مادر و جنین همراه است. آزمایشات انجام گرفته در یکی از تحقیقات قبلی بر روی مادران استرس دیده در روز 18 بارداری و همچنین مادران و نوزادان در روز دوم، ششم، و دهم پس از تولد، افزایش معنی داری (تا 1/3 برابر) کورتیکوسترون را در تمام این مراحل نشان می دهد]74[. با بالا رفتن کورتیکوسترون در مادر و جنین (حتی نوزاد پس از تولد)، میزان ترکیبات استروئیدی مشابه کورتیکوسترون مثل 5 آلفا دی هیدرو اکسی کورتیکوسترون(5?-DHDOC)63 و آلو تتراهیدروکسی داکسی کورتیکوسترون(THDOC)64 که یک تنظیم کننده گیرنده GABAA با خاصیت ضد تشنجی است نیز افزایش می یابد. افزایش این ترکیبات در پاسخ به عوامل استرس زای حاد همچون شوک پا گزارش شده است]76و77[. از طرف دیگر با تشکیل جفت یک ساختار محفاظت از جنین در جفت ایجاد می شود که به عنوان آخرین خط دفاعی از اثرات بالقوه مضر استرس جلوگیری نماید]100[. در جفت آنزیمی به نام 11 بتا هیدروکسی استروئیددهیدروژناز2 بیان می شود که می تواند گلوکوکورتیکوئید های مادر، که ممکن است به گردش خون جنین برسد را به 11دهیدروکورتیکوسترون تبدیل و آنرا بی اثر کند]100[.
از طرفی در مطالعات دیگر گزارش کرده اند که سیستم شبه مواد مخدر درون زاد در جریان قرار گرفتن در معرض استرس فعال می شود و این سیستم می تواند مهار تشنج القاء شده توسط آنتا گونیست های گیرنده GABAA را از خود نشان دهد]80[. علاوه بر دلایل فوق مشخص شده که اثرات طولانی مدت استرس در بارداری، نه تنها شکل پذیری و خصوصیات الکتریکی نورونها را با ایجاد مدارهای نورونی غیر معمول در هیپوکامپ می تواند تغییر دهد ]82[. بلکه می تواند منجر به افزایش نوراپی نفرین از آمیگدال و هیپوکامپ گردد]81[. نوراپی نفرین(NE)، آزاد شده از سلول های عصبی در CNS، در کاهش تشنج دخیل شناخته شده است بطوریکه گزارش شده است مهار انتقال نوروترانسمیترNE منجر به تشدید تشنج می گردد و این در حالی است که افزایش انتقال نوروترانسمیترها NE دارای اثرات ضد تشنج به نظر می رسد [95]. از طرفی در برخی گزارشات مطرح گردیده که نوراپی نفرین می تواند منجر به تغییر نفوذ پذیری سد خونی مغزی و همچنین کاهش سرایت تشنج به مغز گردد]93[. اگرچه مکانیسم دقیقی برای نقش حفاظتی نور اپی نفرین در برابر تشنج ها هنوز شناخته نشده است]93[، اما این موضوع در مطالعات متعددی تایید گردیده که نورآدرنرژیک می تواند منجر به سرکوب تشنج در موش گردد]93و94[. این اثرات ممکن است به هنگام تکوین جنین به نوعی تغییرات سازشی بوده و در نهایت منجر به کاهش صرع زایی و مراحل مختلف تشنج درآنها گردد. نتایج تحقیق ما گزارشات دیگر را که نشان می دهد اثر استرس دوران بارداری باعث تضعیف فعالیت های تشنجی می گردد را تایید می کند، البته این تضعیف به شکل کاهش تعداد حملات ایکتال و کاهش زمان های هر فعالیت تشنجی بر روی اسلایس های هیپوکامپ و قشرانتورینال گزارش شده است]74[.
همه موضوعات مطرح شده یعنی بالا رفتن کورتیکوسترون مادر و جنین، وجود یک خط دفاعی محافظتی در جفت، تاثیر استرس بر شکل پذیری سیناپسی هیپوکامپ و تغییر در محور HPA جنین وهمچنین اثرات ضد تشنجی ناشی از بالا رفتن نور اپی نفرین به هنگام استرس، می تواند اثرات کاهشی استرس قبل و حین بارداری را توجیه نماید. نکته جالب توجه در این بررسی این است که اثر استرس هتروژن قبل از بارداری مادر، توانسته کاهش معنی داری را در صرع زایی و طول مدت تشنج فرزندان نشان دهد و این موضوع در مادرانی که حین بارداری استرس دیده اند بارزتر بوده است. این موضوع را می توان به تاثیر استرس و عوامل ذکر شده فوق بر مراحل ابتدایی تشکیل جنین (در مادران با استرس قبل از بارداری ) و مراحل تکوین مغز(در مادران با استرس حین بارداری) نسبت داد. ضمن اینکه وجود خط دفاعی در جفت منجر به حفاظت جنین نیز شده است. بطوریکه استرس حین بارداری کاهش بیشتری را در صرع زایی ایجاد نموده است.
اما اینکه استرس قبل از بارداری دوم نتوانسته به اندازه استرس قبل از بارداری اول اثر کاهشی معنی داری بر صرع زایی و مراحل تشنج از خود نشان دهد می تواند به اثرات مخرب استرس و ماندگاری این اثرات بر خود مادر مرتبط باشد. استرس اکسیداتیو، ناشی از اثر رادیکال های آزاد بر بدن است و در اثر افزایش سن و افزایش رادیکال های آزاد، اثرات مخرب آن بر عملکرد و ساختار بدن تشدید خواهد شد. از طرفی استرس در بدن مادر استرس دیده، باعث تولید واسطه های ملکولی احتمالا سیتوکین ها و کموکین ها خواهد گردید که پس از باردار شدن به بدن جنین انتقال یافته و اثرات مخرب و تشدید کننده ی استرس مادر را در مغز جنین باز تولید می نماید]101و102[. بنابراین ماندگاری استرس می تواند باعث افزایش استعداد ابتلا به صرع در فرزندان گردد.
ب) ماندگاری استرس در مادر، شدت تشنج فرزندان را پس از رسیدن به سن بلوغ افزایش می دهد.
اینکه استرس بر خود فرد اثرات مخربی داشته باشد توجیه پذیر و منطقی است. در مطالعات قبلی، گزارش شده که استرس ترس، نگرانی، بی حوصله گی ]83[ و همچنین استرس های دردناک ]84[ منجر به افزایش تشنج زایی می گردد. اگرچه گزارشات مخالف از استرس های تجربی همچون استرس شنا نیز وجود دارد که اثر ضد صرعی از خود نشان می دهد]85[. لازم به ذکر است که افزایش سن مادر از جمله عواملی است که منجر به افزایش استرس اکسیداتیو می شود]96[. استرس اکسیداتیو، ناشی از تولید رادیکال های آزاد (ROS)65 در بدن است که افزایش آن در بدن می تواند منجر به آسیب سلولی شود]96[. زایمان نیز به عنوان پدیده ای که با درد، ترس و اضطراب همراه است، منجر به بالا رفتن استرس اکسیداتیو و محصولات رادیکال آزاد در مادر و حتی نوزاد خواهد شد]97[. چنانچه میزان رادیکال های آزاد با دفاعِ سیستم آنتی اکسیدانی بدن سرکوب نشود می تواند به منجر به صدمات سلولی و آسیب های نورونی گردد ]98[. بطوریکه این آسیب در نوزادان می توان به شکل صدمات مغزی و یا کاهش رشد دیده شود]98[. در پژوهش انجام گرفته با توجه به اینکه استرس در بارداری اول موش، خود می تواند اثرات مخربی را بر مادر داشته باشد، افزایش سن مادر از یک طرف و زایمان های اول و دوم نیز از طرف دیگر نیز منجر به بالا رفتن میزان استرس اکسیداتیو در مادر و جنینِ حاصل از بارداری دوم خواهد شد. در پژوهش های قبلی، استرس اکسیداتیو در شروع و پیشرفت صرع دخیل دانسته شده و به عنوان یک عامل اتیولوژیک صرع، در نظر گرفته می شود]99[. پس با توجه به بالا رفتن سن مادر در بارداری دوم و زایمان های اول و دوم، میزان استرس اکسیداتیو در مادر و همچنین نوزادان حاصل از بارداری دوم افزایش یافته و منجر به کاهش آستانه تشنج در نوزادان حاصل از بارداری دوم شده است. از طرفی عدم حمایت جنین های بارداری دوم در مقابل استرس بارداری اول نشان می دهد که فاصله زمان استرس و تکوین جنینی دارای اهمیت است و به این صورت که جفت در همان بارداری، مقاومت در

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد رایگان دربارهویژگی های شخصیتی، ویژگی های شخصیت، روان رنجوری

دیدگاهتان را بنویسید