خطوط راهنمای کار بالینی اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی

  1. در کودک ۶ تا ۱۲ساله ای که بی توجهی،بیش فعالی، تکانشگری، کم آموزی تحصیلی، یا مشکلات رفتاری نشون می دهد، کارشناسان مراقبت های اولیه باید آزمایش مربوط به مشکل مشکل توجه/بیش فعالی انجام بده.
  2. مشکلات

  3. تشخیص مشکل مشکل توجه/بیش فعالی لازمه اون هستش که کودک با معیارهای کتاب راهنمای تشخیصی و آماری مشکل های روانی، ویرایش چهارم، مطابقت داشته باشه.
  4. آزمایش مشکل مشکل توجه/بیش فعالی لازمه دلایلی در مورد نشون های اصلی این مشکل در مکان های جور واجور،سن شروع، مدت نشونه ها و درجه آسیب کارکرده که مستقیما از والدین یا مراقبان به دست اومده باشه.
  5. آزمایش مشکل مشکل توجه/بیش فعالی لازمه دلایلی در مورد نشونه های اصلی این مشکل، مدت نشانا، درجه آسیب کارکرد و شرایط مربوطه که مستقیما از معلم کلاس (یا کارکنان حرفه ای مدرسه) به دست اومده باشه.
  6. ارزشیابی کودک دارای مشکل مشکل توجه/بیش فعالی باید شامل آزمایش شرایط همراه (همبودی) باشه.
  7. بقیه آزمون های تشخیصی معمولا نمی تونن مشکل مشکل توجه/بیش فعالی رو تشخیص بدن اما ممکنه واسه آزمایش بقیه شرایط همراه (مانند ناتوانی های یادگیری و عقب ماندگان ذهنی) مورد استفاده قرار گیرند.

این خطوط راهنمای کار بالینی به عنوان منبعی مهم واسه راهنمایی افراد در ارزشیابی کودک با مشکل مشکل توجه/بیش فعالی جفت و جور نشده. بلکه بیشتر، با جفت و جور سازی چارچوبی واسه اراده کردن تشخیصی واسه کمک کردن به کارشناسان مراقبت اولیه طراحی شده. هدف از جفت و جور این خطوط راهنما این نبوده که جای قضاوت بالینی رو بگیره یا پروتکلی واسه تموم کودکان دارای این وضعیت باشه، و تنها راه و روش مناسب واسه این مشکل نیس.

اراده کردن

۲-۶- گسترش مشکل کمبود توجه- بیش فعالی

برآورده های گسترش مشکل مشکل توجه/ بیش فعالی نشون میدن که ۳ تا ۵درصد تموم کودکان سن مدرسه، ممکنه این مشکل رو داشته باشن. کلا، سوابق پژوهشی نشون می دهد که پسران دارای این مشکل بیشتر از دختران شناسایی شده (موسسه ملی بهداشت،۱۹۹۸؛ ری، والدمن، هی و لوی[۱]،۱۹۹۹). دامنه نسبت پسر به دختر باتوجه به جمعیت نمونه از ۲به۱ تا ۱۰به۱ برآورد شده.مثلا، کودکان خردسال نسبت های پسر/دختر بالاتری نشون میدن، در حالی که گروه های سن بالا تر نسبت های پایین تری نشون میدن. متوسط نسبت پسر/ دختر در سراسر گروه های سنی حدود ۱به۵/۳ه (انجمن روانپزشکی امریکا،۲۰۰۰؛ بارکلی،۱۹۹۸؛ بندر[۲]،۱۹۹۸). درزمان دهه گذشته، رشد زیادی در خدمت رسانی به دانش آموزان با مشکل مشکل توجه/بیش فعالی وجود داشته، مخصوصا از وقتی که اداره آموزش و پرورش ایالت متحده مقرر کرده که این دانش آموزان زیر بحث بقیه آسیب های سلامتی در قانون آموزش افراد با ناتوانیا مستحق دریافت خدمات هستن. بیانیه های زیادی هست که نشون می دهد بین سال های ۹۸-۱۹۹۷ و ۹۹-۱۹۹۸ این بحث ۲۰درصد بالا رفته، و با این که این استحقاق خدمت رسانی به طور حتم تنها عامل مؤثر بر افزایش تعداد افراد در این طبقه نیس، اما به نظر می رسد که اثر قابل توجه ای داشته باشه (وزارت آموزش و پرورش آمریکا،۲۰۰۰ ).

دانش آموز

به نظر می رسد که پسران و دختران دارای مشکل، نشونه های متفاوتی نشون میدن و ممکنه نیازای دخالتی متفاوتی داشته باشن، که این موضوع می تونه فرق های موجود در شناسایی و گسترش این مشکل در بین دو جنس رو توجیه کنه. پسران جوون ممکنه رفتارای آزارشی یا خشن نشون بدن، که اونا رو راحت تر در برابر توجه معلمانشان قرار می دهد. در مورد احتمال سوگیری جنسیتی در شناسایی و تشخیص این مشکل تردیدهایی به وجود آمده. این دیدگاه اعلام می کنه که به دلیل رفتارای غالب متفاوت (یعنی فرق در رفتارای خشن و آزارشی) به طور نسبی پسرها ممکنه بیش شناسایی و دخترها کم شناسایی شن. سوابق پژوهشی مربوط به این موضوع بسیار پیچیده و نامشخصه که نشون می دهد در حالی که سوگیری جنسیتی ممکنه وجود داشته باشه ولی فرق های خیره کننده دو جنس شایدً بعضی از فرق های واقعی در گسترش این مشکل در مردان و زنان رو مشخص می کنه (بارکلی،۱۹۹۸). دیدگاه هایی هست که نوعای جورواجور این مشکل دارای گسترش متفاوتی هستن طوری که بیشتر از نصف افراد دارای مشکل از نوع ترکیبی، ۲۷درصد نوع بی توجه، و ۱۸درصد از نوع بیش فعالی-تکانشگر هستن (مک برنت[۳]،۱۹۹۵). به نظر می رسد که از نظر سن و جنس، فرق هایی در بین شکل های جور واجور ADHD وجود داشته باشه. بااین حال لازمه که در مورد این موضوع دلایل خیلی بیشتری جفت و جور شه (تامبل، شانک و لیل[۴]، ۱۹۹۹به نقل از علیزاده،گنجی،یوسفی ویادگاری،۱۳۸۸ ).

[۱]-Rhee,Waldman,Hay & Levy

[۲]-Bender

[۳]-McBurnett

[۴]- Tumbell,Shank & Leal