مروری بر شش تکنیک درمانی طب باستان

پزشکان همیشه در درمان امراض یه قانون کلی رو در نظر دارن و اون «آسیب نزدن به مریض» تا حد ممکنه. اما گفتن این جمله به مراتب ساده تر از عمل کردن به اون هستش.

مردمون باستان به شکل عجیبی در مورد جراحات، بیماریا و امراض اطلاعات داشتن با این همه، طبیبان اون دوران واسه درمان بیماریا بیشتر به روشی وحشتناک و همراه با درد و خونریزی واسه درمان بیماران متوصل می شدن.

در ادامه این مطلب با سایت ما همراه باشین تا هفت روش درمانی عجیب و در عین حال وحشتناک باستانی رو از نظر بگذرانیم.

حجامت

متخصصات بخش سلامت و پزشکی به مدت هزاران سال این جوری باور داشتن که مریضی فقط به خاطر «بد بودن خون» است و کشیدن خون بدن هم شاید از دوران سومریان و مصریان شروع شد اما تا تشکیل یونان و رم سنتی به صورت گسترده در نیومد.

طبیبان حازق و مسلط دستی مثل بقراط و جالینوس بر این باور بودن که بدن آدم از چهار ماده اصلی پر شده: صفرای زرد، صفرای مشکی، بلغم و خون و واسه اینکه سلامت آدم حفظ شه لازمه که همیشه توازن و تعادل کافی میون این چهار ماده حبرقرار باشه.

با در نظر داشتن همین نکته، به اونا که تب یا بیماریای طولانی دیگه داشتن پیشنهاد می شد کمی از خون بدن خود رو از دست بدن. پزشکان این افراد هم واسه ایجاد تعادل و توازن میان چهار ماده یاد شده فقط برشی در یکی از رگای فرد ایجاد کرده و بخشی از مایعات حیاتی فرد رو می کشیدن و درون ظروفی به نام نهنج می ریختند. در بعضی موارد حتی از زالو واسه مکش خون بدن فرد استفاده می شد.

این اقدام خطرناک اگه به درستی انجام نمی شد می تونست باعث مرگ فرد شه با این همه تا قرن ۱۹ میلادی حجامت به عنوان یکی از اصلی ترین روشای درمانی مورد استفاده طبیبان قرار می گرفت و الان هم در بعضی کشورها به بیماران تجویز می شه.

مته کاری جمجمه

قدیمی ترین شکل جراحی در تاریخ بشر یکی از مخوف ترینشون هم هستش. در حدود ۷۰۰۰ سال پیش، تمدنای سراسر جهان، عملی به نام مته کاری رو انجام می دادن؛ سوراخ کردن جمجه به عنوان روشی واسه درمان بیماریا.

الان محققان فقط می تونن حدس بزنن که این نوع جراحی مغز اولیه چیجوری و به چه دلیل انجام می شده و اطلاعات دقیقی در این رابطه ندارن. برطبق یه نظریه عادی، این روش می تونسته یه سنت قبیله ای یا حتی روشی واسه آزاد کردن ارواح خبیث از مغز فرد  باشه که باعث بروز یه مریضی خاص در ایشون شدن.

با این همه، یه سریای دیگه باور دارن که این روش فقط یه روش عادی جراحی بوده که واسه درمان مریضی صرع، سردرد، آبسه و لخته شدن خون تجویز می شده. جمجهای مته کاری شده یافت شده در پرو هم اینکه نشون میدن که از این روش به عنوان یه جور درمان اورژانسی واسه برداشتن ذرات استخون به جا مونده در سر به خاطر شکستگیای انجام شده در اون استفاده می شده.

جیوه درمانی

جیوه رو بیشتر به خاطر سمی بودنش می شناسن اما جالبه بدونین که در گذسته از این ماده به عنوان یه جور اکسیر و داروی شفابخش استفاده می شده. پارسیان و یونانیان باستان این ماده رو یه جور پماد موثر می دونستن و کیمیاگران چینی هم باور داشتن که جیوه مایع و نوع سولفید شده اون اثرات معجزه آسایی در افزایش عمر و زندگی داره.

بعضی شفادهندهای اون دوران حتی به بیماران خود وعده می دادن که با مصرف کردن دم کردهای سمی شامل جیوه، سولفور و آرسنیک می تونن زندگی ابدی پیدا کنن و روی آب راه برن. یکی از معروف ترین قربانیان این روش غلط درمانی کین شی هوانگ امپراتور چین بود که بعد از مصرف کردن قرصای شامل این ماده که واسه جاودانه شدنش ساخته شده بود جون خود رو از دست داد. این فلز سنگین در واقع با آسیب زدن به کلیه و کبد، بیماران رو از پای در می آورد.

مرهم ساخته شده از کود حیوونی

مصریان باستان سیستم درمانی سازماندهی شده و منظمی داشتن و جالبه بدونین که واسه درمان بیماریای جور واجور پزشکانی با تخصص در رابطه رو تربیت می کردن. با این همه، مواد و روشای درمانی مورد استفاده اونا همیشه هم عادی نبود و بعضی وقتا از خون سوسمار، موشای مرده، لجن، نون کپک زده هم بسته به نوع مرض استفاده می کردن.

اما مشمئز کننده تر از همه این روشای درمانی، به کار گیری مدفوع انسانی و حیوونی واسه درمان بیماریا و جراحات جور واجور بود که به وسیله مصریان انجام می شد. براساس کتب تاریخی مربوط به ۱۵۰۰ سال قبل از میلادی، مردم باستان از مدفوع الاغ، سگ و غزالا به خاطر امتیازات درمانی (که تصور می شد داشته باشن) و هم اینکه توانایی شون در دور کردن ارواح خبیث بهره می گرفتن.

این داروها و روشای تنفرانگیز در پاره ای از اوقات باعث بروز کزاز و دیگه عفونتا می شدن با این همه به طور کامل هم بی تاثیر نبودن چراکه براساس پژوهشای انجام شده، فلور یافت شده در مدفوع بعضی گونه های جانوری شامل مواد آنتی بیوتیکه.

درمانای انسانی

از سردردهای طولانی، گرفتگی عضلات یا زخم معده رنج می برید؟ وقتی پزشکان باستان واسه مثل این بیماریا و امراض یه جور اکسیر رو تجویز می کردن که شامل نسوج، خون یا استخون انسانی بود.

این روش درمانی که «طب جسد» خونده می شد تا صدها سال یه روش درمانی عادی حساب می شد. رمیای باستان بر این باور بودن که خون گلادیاتورهای کشته شده می تونه در درمان صرع اثر داشته باشه و داروسازان قرن دوازدهم هم عادت داشتن که مقداری «پودر  مومیایی» رو نگهداری کنن که از مومیاییای مصر جفت و جور می شد.

در قرن هفدهم میلادی هم چارلز دوم پادشاه انگلستان ماده ای به نام «قطره های شاه» رو مصرف می کرده که از خرده های جمجمه آدم و الکل جفت و جور شده بود.

در اون دوران تصور می شد که این درمانای انسانی می تونن موادی سحرآمیز رو در خود داشته باشن. مردمون باستان هم اینکه باور داشتن که با خوردن بقایای بدن یه موجود در گذشته می تونن بخشی از روح اونا رو هم مصرف کنن و در نتیجه هم به عمر خود بیافزایند و هم اینکه سلامت کلی شون رو حفظ کنن.

این روش درمانی معمولا با در نظر داشتن نوع مریضی تجویز می شد (مثلا واسه درمان میگرن تجویز پزشکان این بود که از بقایای جمجمه مردگان استفاده کنن و واسه درمان دردهای عضلانی هم گفته می شد که از چربیای بدن مردگان استفاده شه).

اما دست پیدا کردن به جسدهای تازه روند ای وحشتناک و البته سخت بود. جالبه بدونین که در پاره ای از موارد فرد مریض در جریان مراسمای اعدام حضور پیدا میکرد تا بتونه بی درنگ از خون تازه اون بخوره.

جمجه درمانی بابلیا

به باور بابلیای باستان، بیشتر بیماریا به خاطر نیروهای شیطانی به وجود می اومدن یا اینکه حاصل مجازات خدایان به خاطر گمراهیای گذشته فرد بودن. در نتیجه، پزشکات واسه درمان بیشتر به سحر و جادو متکی بودن تا دارو. مثلا اگه مریضی دندون قروچه می کرد، دکتر به این نتیجه می رسید که روح یکی از اعضای مرده خونواده اش به جسم اون وارد شده و تلاش داره که با اون رابطه برقرار کنه. براساس اسناد تاریخی به جا مونده از دوران باستان، طبیبان به فرد تجویز می کردن که به مدت یه هفته با جمجه یه مرده بخوابه تا روح از بدنش خارج شه.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *