No category

پایان نامه با موضوع تحت درمان

0 توسط هاگلینگز و جکسون انجام شد. جکسون دریافته بود که تشنج لزوما در بردارنده فقدان هشیاری نیست، اما می توان آن را با علایم موضعی نسبت داد که از جمله آن می توان به پرش بازو اشاره کرد. این ملاحظات از جمله اولین موارد به رسمیت شناختن آنچه امروز تشنج ناکامل است، بشمار می رود.
یکی دیگر از موارد پیشرفت در این زمینه، اولین درمان جراحی است که توسط ویکتور هورسلی اجرا شد. او در سال 1886 با بریدن کورتکس چسبیده به یک شکستگی فرورفته در جمجمه بیماری با تشنج موضعی، دستگاه حرکتی را تحت درمان قرار داده بود. با این حال درمان های نوین جراحی برای صرع به کارهای ویلدر پنفیلد و هربرت جاسپر در مونترال و اوایل دهه 1950 مربوط می شود. نوآوری های پزشکی مانند کاربرد اولیه فنوباربیتال به عنوان ضد حمله تشنجی در سال 1912 توسط هوپتمن، استفاده از الکتروآنسفالوگرافی4 توسط هانس برگر در سال 1929 و کشف فنیتوئین5 توسط هوستن مریت و و تریسی پوتنام در سال 1937، کمک های زیادی در این زمینه نمودند[4]. در اواخر دهه 1930 صرع یک بیماری جسمی قلمداد شد که آن را ناشی از تخلیه نابهنجار سلولهای عصبی می دانستند که معمولا به دنبال آسیب قسمتی از بافت مغز ایجاد می شود و فعالیتهای الکتریکی غیر عادی این بخش از مغز را نیزعلت حملات صرعی تشخیص داده بودند.[2-3-4]
1-1-2 تعریف صرع
کلمه صرع از واژه های یونانی به معنی)مستولی شدن بر( یا محکم گرفتن مشتق شده است. لغت صرع معرفی عمومی برای نشان دادن گروهی از بیماری های سیستم اعصاب مرکزی است که در مجموع به وسیله حملات متناوب حسی و حرکتی و اتونومیک یا روانی مشخص می گردند[2].
صرع یک بیماری نیست بلکه علامتی از بیماری های گوناگون است که به اشکال مختلف کلینیکی تظاهر می کند و عبارت است از اختلال مزمن عمل مغز که در اثر تخلیه های غیر طبیعی نورونهای مغزی ایجاد می شود و با علائم هتروژن، مختلط، ناگهانی و زود گذر و عودکننده همراه است که معمولاً سطح هوشیاری را نیز دچار اختلال می کند[5].
1-1-3 اپیدمیولوژی6 :
صرع بعد از سکته مغزی شایعترین بیماری عصبی است. و در حدود 1% از مردم دنیا دچار صرع هستند. مطالعات مختلف شیوع صرع را 5 تا 8 نفر در 1000 نفر یا 25/1 در دو میلیون نفر گزارش کرده اند [5].
بر اساس مطالعات اپیدمیولوژی در ایالات متحده حدود 3% تمام افراد 80 ساله به صرع مبتلا می باشند. بالاترین موارد در افراد جوان و افراد مسن دیده می شود. از بسیاری جهات حملات نشان دهنده گروهی ازبیماری های عصبی هستند که در آنها علایم حسی و یا تظاهرات حرکتی مثبت و منفی مختلف دیده می شود. نمونه های علایم مثبت که می توانند در طول یک حمله ایجاد شوند شامل دیدن نورهای شدید و یا داشتن تیک در دست است. نشانه های منفی شامل آهسته شدن کارکرد های معمول مغز است که شامل سرکوب هشیاری و یا حتی نابینایی یا فلج گذرا است. این نشانه ها از مهمترین ویژگی های عمومی حملات اند. علایم صرع به منطقه و مقدار بافت مغزی متاثر بستگی دارد. در نهایت تظاهرات حملات صرعی تاحدی از درگیر شدن بافت های نرمال با قابلیت تحریک نرمال ناشی می شود[4].
1-1-4 اتیولوژی صرع7:
اختلالات نورولوژیک اولیه، یک اختلال متابولیک زمینه ای یا بیماری سیستمیک می تواند منجر به تشنج شود در ذیل مواردی از عوامل ایجاد تشنج ذکر شده است[6-7-8].
1-1-4-1 علل قبل از زایمان :
صدمات و ضربه های قبل از زایمان یا در حین زایمان ناشی از کمبود اکسیژن رسانی به مغز که در واقع این علت نسبتاً شایع تشنج ها در دوره نوزادی و کودکی است.
1-1-4-2 ضربه های مغزی :
ضربه های مغزی 10 الی 15 درصد علل حملات صرع را تشکیل میدهند که شامل مجموع صدماتی است که بر اثر ضربه به مغز وارد می آیند مانند; تصادفات اتومبیل، سقوط از بلندی و…….. تشنج ناشی از ضربه های مغزی ممکن است با فاصله کوتاهی از ضربه مغزی و یا سالها پس از آن اتفاق بیفتد. نکته مهم این است که هر قدر مدت زمان بیهوشی ناشی از ضربه مغزی طولانی تر باشد، شانس وقوع تشنج نیز بیشتر است.
1-1-4-3 بیماریها و علل عفونی :
صرع ممکن است ، به علت انواع عفونت های مغزی یا آنسفالیتهای8مغزی مننژیت9و یا بیماریهای عروق مغزی (که از علل شایع ایجاد کننده صرع هم هستند) و یا بیماریهای مانند لوپوس10که 15 در صد منجر به صرع میشوند و یا گرفتار شدن مغز توسط تومورهای سرطانی مناطق دیگر بدن اتفاق بیافتد. عفونتها و ضربه های مغزی از علل شایع صرع هستند. تومورهای مغزی تقریباً در35 درصد موارد موجب تشنج می شوند، ولی تومورهای مغزی بطور کلی تقریباً 15 درصد علل تشنج ها را موجب می شوند.
1-1-4-4 علل متابولیکی:
اختلالات میزان قند خون، بیماری کلیوی، بیماری کبدی از علل مهم و شایع تشنج هستند. این علل قابل درمان بوده و پس از آن صرع فرد نیز بهبود می یابد. اختلالات متابولیکی ارثی نادر نیز میتوانندموجب حملات صرع شوند. مانند “بیماری تی سا کس11″
1-1-4-5 سکته های مغزی:
سکته های مغزی، علت اولیه صرع در بیماران 60 سال به بالا است و تنها 4 الی 5 درصد این بیماران هستند که دچار صرعهای مزمن میشوند و در اینجا هم مانند آنچه در رابطه با ضربه های مغزی و صرع گفته شد، هر چه وقوع صرع نزدیکتر به حمله مغزی باشد، شانس ماندگار شدن آن کمتر است.
1-1-4-6 صرع و ژنتیک:
اختلالات ژنتیکی مشخص، مسئول تنها حدود 1% موارد بیماران مبتلا به صرع می باشد[5]. در دو قلوهای یکسان، احتمال ابتلای همزمان هر دو به صرع ، بیشتر از دو قلوهای غیر یکسان می باشد. تا سن 25 سالگی، حدود 9% فرزندان مادران مبتلا به صرع و 4/2% فرزندان پدران مبتلا به صرع، احتمال ابتلا به صرع را دارند]9.[ علت ریسک بالاتر ابتلای کودکان زنان مبتلا به صرع مشخص نیست. بعضی انواع صرع، بیشتراز بقیه توسط ارث انتقال می یابند. برای مثال فرزندان والدین مبتلا به صرع ابسانس12(صرع پنهان)، ریسک بالاتری برای ابتلا به صرع دارند]9.[
1-1-5 تشخیص بیماری:
برای تشخیص بیماری معمولاً از تاریخچه ای که بیمار یا همراهان با توصیف حملات بیماری به پزشک میدهند، در کنار انجام یک آزمایش” الکتروانسفالوگرام” استفاده می گردد در نوار مغز چندین الکترود در مکانهای مختلف سر بیمار قرار داده شده و فعالیت الکتریکی مغز در آن نواحی اندازه گیری می شود[4]. شکل منحنی های الکتروانسفالوگرام در حین حملات صرعی13 تغییرات قابل توجهی می کند. از این گذشته در فواصل بین حملات نیز منحنی ها ویژگی هایی را نشان می دهند و در برخی از موارد می توان به کمک این ویژگی ها به وجود صرع نزد بیماران پی برد.
علت بوجود آمدن این امواج، تخلیه های ناگهانی و غیرطبیعی گروهی از نورونهای مغزی می باشد. این دشارژها از گروهی از نورونها که تحت عنوان کانون حمله شناخته می شوند به گروه های دیگر انتشار پیدا می کند و باعث تحریک نورونهای جدید گردیده و در قسمتی از بدن و یا در تمام بدن ایجاد حرکات تشنجی می نماید [5-4]. کانون حمله مجموعه کوچکی از نورون هایند که باعث تهییج می شوند. این تهییج می تواند از تغییر در ویژگی های سلولی و ارتباطات سیناپسی حتی به واسطه زخم ها، لخته ها و تومور ها ناشی شوند[1]. یانگ و تونیس14 علت بوجود آمدن و انتشار این امواج را اختلال در مهار کننده ی مغز می دانند که بطور طبیعی عمل این مهارکننده ها باعث عدم انتشار این دشارژها می شود.در صورت اختلال در مهار به تدریج به امواج نوک تیز، آهسته تر و بزرگتر در سراسر دو نیمکره تبدیل می شوند[4-5].
1-1-6 درمان صرع:
بطور کلی صرع با داروهای ضد صرع کنترل می شود. بعضی از بیماران با یک یا چند دارو کنترل می شوند. بیشترین داروهای مورد استفاده در درمان بیماری صرع عبارتند از: فنی توئین، کاربامازپین، فنو باربیتال، پریمیدون، والپوریک اسید، کلونازپام ، و اتوسوکسامید
جراحی که یکی دیگر از راههای درمان صرع است، زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که بیماری توسط دارو صرع کنترل نشود)صرع غیر قابل مهار) و یا اینکه عوارض درمان داروئی زیاد بوده و ادامه درمان به این علت ممکن نباشد. مطالعات اولیه که توسط پن فیلد در مونترال صورت گرفت این نتیجه را در پی داشت که حذف لوب های تمپرال15 در بیماران مبتلا به تشنج ناقص که منشا تشنج آنها هیپوکامپ است، می تواند باعث کاهش صرع و یا درمان آن شود[1].
مؤثرترین جراحی در درمان صرع وقتی انجام می گیرد که پزشک بتواند کاملاً نقطه درگیر در مغز را پیدا کرده و بداند در کدام قسمت مغز اختلال ایجاد شده است و آن ضایعه ( که مثلاً می تواند یک تومور باشد) را بدون آسیب زیاد به بافت نرمال اطراف آن بیرون آورد. در صرعهایی که شدید بوده و فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در بیشتر نقاط مغز گسترده است. از عمل جراحی برداشتن یک نیمکره مغز16 انجام می شود که بیشتر در نوزادان و کودکان با مشکلات و اختلالات مغزی از هنگام تولد یا بفاصله کمی پس از تولد درگیر آن بوده اند، صورت می گیرد. گاهی اوقات نیز برای کنترل صرع، رابط بین دو نیم کره مغزی را جراحی کرده و برمی دارند17. البته ابتدا 3/2از فیبرهای عصبی رابط بین دو نیمکره را نابود کرده و 3/1 آنرا باقی می گذارند ولی اگر این روش جواب نداد، 3/1 باقیمانده را نیز باقیمانده را نیز برمی دارند.
امروزه روشهای دیگری نیز ممکن است برای کنترل صرع استفاده شود. از جمله استفاده از یک دستگاه کوچک که در طرف بالا و چپ قفسه سینه کار گذاشته می شود و باعث ” تحریک عصب واگ18″می شود. عصب واگ که عصب دهم مغزی است باعث کنترل تنفس، ضربان قلب، بلع، صحبت کردن، هضم غذا و چندین کار دیگر می شود. این دستگاه بطور دوره ای این عصب را تحریک می کند و نشان داده شده که در پیشگیری و یا حداقل کوتاه کردن دوره تشنج بعضی افراد مؤثر است. سایر روشها نیز ممکن است حداقل بطور نسبی باعث کنترل صرع شوند از جمله، تن آرامی19 ، طب سوزنی، طب فشاری و یا تغییر در رژیم غذائی است.
1-1-7 فیزیوپاتولوژی صرع
حملات تشنجی صرع را میتوان در مغز انسان (یا مهره داران) با انوع مختلفی از محرکهای الکتریکی و شیمیایی ایجاد کرد. از سهولت و سرعت ایجاد این حملات تشنجی و ماهیت کلیشه ای آنها می توان دریافت که در آناتومی و فیزیولوژی مغز طبیعی و به خصوص قشر مغز، مکانیسمی وجود دارد. بنابراین انواع گوناگونی از اختلالات متابولیک و ضایعات آناتومیک مغز ممکن است باعث حملات تشنجی شوند و بالعکس هیچ ضایعه اختصاصی در مغز افرادصرعی یافت نشود.
مشخصه اصلی تغییر وضعیت فیزیولوژیک در صرع عبارت از تخلیه الکتریکی همزمان، ریتمیک و مکرر بسیاری از نورون های یک ناحیه محدود از مغزاست. بازتاب این تخلیه الکتریکی همزمان را می توان در EEG مشاهده نمود. EEG فعالیت الکتریکی تولید شده توسط پتانسیل های سیناپسی نرون های لایه های سطحی موجود در یک منطقه محدود از مغز را ثبت می کند. به طور طبیعی، ثبت EEG در زمان فعالیت ذهنی وجود امواج غیر همزمان را نشان می دهد ولی هنگام استراحت فکری ( یعنی امواج آلفا ضمن استراحت با چشمان بسته )یا در مراحل مختلف خواب این امواج نسبتاً همزمان می شوند. در کانون صرعی، نورونهای منطقه کوچکی از قشر برای مدت کوتاهی ( 50 تا 100 میلی ثانیه ) به صورت همزمان فعال شده و امواج بزرگتر و تیزتری ( تخلیه های الکتریکی نیزه ای ) را در EEG به وجود می آورند. این امواج نیزه ای توسط موج های آهسته20 دنبال می شود. اگر تخلیه الکتریکی همزمان نورون ها بطور مکرر طی چند ثانیه روی دهند، حمله تشنجی کانونی روی می دهد و اگر این تخلیه در تمام مغز منتشر شده و به مدت چند ثانیه یا چند دقیقه طول بکشد،

مطلب مشابه :  پایان نامه با کلید واژه هاینفقه، طلاق

دیدگاهتان را بنویسید